Entry: SMART MOUTH Sunday, June 22, 2014



AAAAHHHhhhhh.. YUNG sinulat ko!!!!! nawala na parang na flush na sh$^$&^%*($@&^$&@#T. LOL ok yun nga.. lech! ang drama ko lang dun.. parang ang bi-polar ko lang kanina naiiyak pa akong isulat yun. hahaha.. anyhow.. feeling ko lang kasi nalabas ko lang yung mga hinanakit ko.. hhhaaaii... di ko na din kasi alam ang gagawin ko sa sarili ko. ever since naapak ako dito sa bottom of the earth parang akala ko ok na ako.. grabe.. parang lalo akong namatay.. kasi nabubugbog ako spiritually and emotionally. (emote na ulit) although mas harsh yung post ko na NABURA. ok lang.. ang empty lang ng buhay ko yung parang wala na naman akong patutunguhan.. ang hirap kasi parang akong yung nagsabit ng lubid sa leeg ko na nasasakal din naman ako na ang hirap nang tanggalin kasi naman nalayo ko na yung upuan na susuporta sakin.. ang tanga ko siguro sa ganun. ewan ko. ang hirap lang.. hindi ko ma enjoy.. parang narerestrict ako or ako lang ba nagrerestrict? hindi ako makalaya sa nangyayari sakin. lost na naman ba ako? ang hirap kasi every time na pag nahahanap ko na ang sarili ko lumilipas lang tapos bago na naman.. ang hirap lang (pigilan moooooooo!!!!!) tinatry ko naman.. kasi alam kong ako lang din ang talo pag ganito.. ilang beses na to bakit kasi hindi ako matuto tuto sa mga ganito.. masaya kasi sa simula.. tapos ayan na naman unti unti na namang ayan... wala na. nararamdaman ko namang malapit na.. hay ang hirap gumawa ng first step. kasi eWAN ang gulo lang.. (nakakaiyak naman kasi) lumiliit na ang mundo ko. ewan ko nararamdaman ko lang. ang hirap na ng ganito.. hindi naman ganito talaga dapat. ang hirap gumawa ng move kasi yung nangyayari sakin sa araw araw ang pumapatay sakin. grabe.. parang kulang na lang ipasagasa ko ang sarili ko.. hindi ko inexpect na ganito ka worst ang mangyayari sa buhay ko.. nag sisimula nang maagnas ang kaluluwa ko. hindi ako nababaliw, namamatay ako, ANG HIRAP PO.... ganito na lang nang ganito.... yun at yun lang din.. ang hirap kasi hindi ko mahanap yung dapat kong makita.. binubulag ko ang sarili ko. alam ko namang wala akong halaga sa paligid ko.. pinagsisiksikan ko na naman.. hindi ko alam kung ako yung cause ng lason kasi ako din na so- suffocate. ang magandang picturesque lang na bigay ni Lord ang nakikita kong perfect at ang bike the rest wala na. buti meron... at yun lang ang naaappreciate ko sa lahat. ni hindi ko na nga makuhang harapin si Lord.. dahil napaka agnas na ng kaluluwa ko.. and pinapatay pa.. ang bigat lang.. DETACCCCHHHHH... yun na lang siguro ang dapat kong gawin. hind ko alam kung paano... ewan ko.. eto na naman yung babarilin ko na naman yung sarili ko. eto ba yung dapat gawin. kung meron lang sanang aawat.. pero dapat hindi ako magexpect ng may aawat sakin. kasi the more na ineexpect ko hindi ko magagawa e. masakit pero eto siguro yung way para maging ok ako. dapat hindi ako matakot kasi alam kong anjan si Bro. malulungkot lang ako. hhhhaaaaiiiii... ang lungkot NG BUHAY....

   0 comments

Leave a Comment:

Name


Homepage (optional)


Comments